เย็นวันนึงตอนที่ฝนกำลังตกพร่ำๆ (ช่วงนี้ฝนตกทุกเย็นเลย) เสียงโทรศัพท์มือถือของสาวน้อยฯ ก็ดังขึ้น

สาวน้อยฯ รับสาย ปรากฏว่าเพื่อนรักโทรฯ มานั่นเอง

"ตอนนี้เป็นงัยบ้างจ๊ะ??"

"ก็เรื่อยๆ แหล่ะ... "

"แล้วเค้าหล่ะ?" เพื่อนถามอย่างห่วงใย

"ก็ไม่เป็นงัย หลังๆ นี้ก็ไม่ได้เจอ ไม่ได้คุยกันซักเท่าไหร่ มันยังงัยไม่รู้...บอกไม่ถูก" สาวน้อยฯ บอกเพื่อน

"แล้วเรื่องนั้น..เค้าว่างัย?" เพื่อนถามเบาๆ เหมือนกลัวว่าสาวน้อยฯ จะสะเทือนใจ

"เค้าไม่ว่างัย เค้าบอกแล้วแต่เรา" สาวน้อยฯ บอกเพื่อนเศร้าๆ "ทำไมเค้าไม่ตัดสินใจมาเลยหล่ะ เค้ารู้ดีที่สุดว่าต้องการยังงัย เค้าให้เราตัดสินใจ...แล้วเราจะได้ในสิ่งที่เราต้องการหรือเปล่าหล่ะ มันก็เปล่า...จริงมั๊ย"

"จริง" เพื่อนเห็นด้วย "แล้วตัวเองจะทำงัยต่อ?"

"ยังไม่รู้เหมือนกัน...ตอนนี้อยากอยู่นิ่งๆ ไม่รู้จะทำงัยดี... อยากจะคิดว่าหมดเวรหมดกรรมกันแล้ว ก็จากกันไป แต่ก็ยังทำใจไม่ได้...พอคิดว่าต้องอยู่คนเดียว มันกลัวๆ น่ะ"

"ตัวเองไม่ได้อยู่คนเดียวนะ ตัวเองยังมีเราอยู่" เพื่อนปลอบ

"ขอบใจนะ เราจะพยายามทำใจให้ได้" สาวน้อยฯ ตอบอย่างไม่ค่อยมั่นใจเท่าไรนัก

หลังจากนั้นเราสองคนก็ยังคุยกันต่อเรื่อยๆ อีกเกือบชั่วโมง ก่อนที่เพื่อนจะวางสายไปก็ยังกำชับว่า "แข็งใจไว้นะ เราเชื่อว่าตัวเองทำได้ ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็มาหาเรานะ"

...ขอบใจมากเพื่อน เพื่อนไม่เคยทิ้งกันจริงๆ...

สาวน้อยฯ นึกถึงการ์ตูนที่เคยได้มาจากไหนก็จำไม่ได้แล้ว